بانوی بیدل

banoyebidel — Fri, 23 May 2008 22:34:31 GMT

از آنجاییکه هیچ مشکلی در مملکت وجود ندارد الا حرفهای اضافیه وبلاگ نویسان،

کلبه ی قدیمی من باز هم در ایران فیلتر شد.

اما من برای ساختن خانه ام هرگز خسته نمی شوم.

banoyebidel — Tue, 13 May 2008 02:09:55 GMT

متاسفانه آدرس جدید بانوی بیدل در ایران فیلتر شد.

به خانه ی اول بازگشتم،تا این خانه را نامحرمان چه زمان مهر و موم کنند.

banoyebidel — Wed, 05 Mar 2008 01:29:18 GMT

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندزیم

آدرس جدید بانوی بیدل

http://banooyebidel.blogfa.com

گل یخ . . .

banoyebidel — Fri, 28 Sep 2007 02:06:18 GMT

از دوستان نازنینم عذر خواهی می کنم.

متاسفم که نتونستم مهمون کلبه های پر مهر و عاشق شما باشم.

برای مدتی با همه خداحافظی می کنم.

امیدوارم بتونم برگردم . . .

گاه بی تو بودن ها . . .

banoyebidel — Mon, 24 Sep 2007 01:46:18 GMT

گاه بی تو بودن ها،خواب هم نمی ماند

می زند به دریاها دل که از تو می داند

زندگی کنار من غمگنانه کز کردست

دل به من نمی بندد بین راه می ماند

هرچه ابر می میرم آسمان نمی آید

یک شعاع نورانی بر دلم بتاباند

آتش حضور عشق ، گرم زیر خاکستر

باد هم نمی خواهد ، شعله ای بخنداند

. . . در غبار وقتی مرد ، مرد رهگذر می گفت

پشت این سیا هی ها مرغ نور می خواند

از تو باورم تا ما ، زندگی همان مرگ است

ماه من بمان تاعشق مرگ را بمیراند . . .

خنده ی تو . . .

banoyebidel — Tue, 14 Aug 2007 23:52:18 GMT

نان را از من بگیر ، اگر می خواهی

هوارا ازمن بگیر ، اما

خنده ات را نه

. . .

بخند بر شب

بر روز ، بر ماه ،

بخند بر پیچاپیچ خیابانهای جزیره

بر این پسر بچه ی کمرو

که دوستت دارد،

اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم ،

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند ،

نان را ، هوارا ،

روشنی را ، بهار را ،

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم . . .

پابلو نرودا

ای جوانان وطن . . . می رود جان وطن

banoyebidel — Fri, 10 Aug 2007 23:36:18 GMT

غرق سیاهی

مات این تصاویر زشت

"طرح امنیت اشتباهی"

ببخشید "اجتماعی"

مبارزه با اراذل و اوباش

البته به اعتقاد من مانور اراذل و اوباش که نام نیروی انتظامی را یدک می کشند.

جیره بندی بنزین

جیره بندی نفس

جیره بندی صدا

جیره بندی اکسیژن

زندگی هم که پیشکش . . .

در یک وبگردی شبانه به دنبال اخبار توقیف فیلم سنتوری بودم که یک تصویر مرابه معصومیت روزهای کودکی برد.

آنروزها که ساعتها برای دیدن یک کارتون ناقابل لحظه شماری می کردیم.

تازه اگر برق قطع نمی شد و یا با شنیدن صدای آژیر خطر مجبور به رفتن به پناهگاه نمی شدیم.

نسل سوخته

نسلی که با وحشت به دنیا آمد.

با دلهره قد کشید.

تحقیر شد.

"یا روسری یا توسری"

آه کشید.

اشک ریخت.

و بغزش را فروخورد.

آه که از سیاهی بالاتری هم هست.

روزگار ما

که هنوز نامی برایش نیافته ام.

من و تو از زندگی چه دانستیم؟

غرق در تصویر کارتونهای کودکی

یادت هست ؟

در همان روزهایی که رنگش را نمیدانم

من و تو

دلمان به حال "هاچ زنبور عسل"

که مادرش را نمی یافت چقدر می سوخت.

انگار کارتونهای بچگی هم سر شاد کردن طفلهای بخت برگشته را نداشتند.

اما باز هم دلتنگ آن روزها هستم.

دلتنگ

"بلفی و لی لی بیتش"

"بامزی و ساعت شلمانش"

و . . .

اما آخر هم نفهمیدم هاچ مادرش را یافت یا نه؟

من و تو که هنوز می ترسیم.

هنوز هم توسری می خوریم.

هنوز هم برسر دار می رویم.

و هنوز آزادی را در خواب هم نمی بینیم.

و تلخ تر از همه آنکه سکوت می کنیم و زندگی با ذلت را به مرگ با عزت ترجیح می دهیم . . .

صبح بهار . . .

banoyebidel — Wed, 01 Aug 2007 06:50:18 GMT

ببار ای ابر بارانبار باران را

بیار ای شرشر باران بهاران را

رها کن رود عاشق تن سوی دریا

بجوش ای چشمه ی پاک از دل صحرا

زمین بشکاف از هم باغ بر پا شو

جوانه سربرآور غنچه گل واشو

نسیم از ره بیاور عطر فردارا

پرنده صبح شد بیدار کن مارا

موذن بانگ برکش خلق برخیزد

بخوان نام خدا تا دیو بگریزد

شهادت ده گواهی کن گواهی خواه

بگو این اینو آن آن هر چه خوا هی خواه

بگو شب رفت و خط فاصله پیداست

به چشم باز بیداری که بر فرداست

سپیدی رو به بالا می رود در رود

سیاهی رو به بسترهای خواب آلود

گواهی کن گواهی کن گواهی کن

مرا از خویشتن تا خویش راهی کن

منم ابرو ببارانم ببارانم

برویانم برویانم بهارانم

روانم کن به دریارودبارم من

بجوشانم به صحرا چشمه سارم من

زمینم می شکافم باغ برپایم

نسیمم گل فشانم عطر فردایم

پرنده خود منم پرواز ده من را

خود صبحم صفای راز ده من را

ببر نام خدا ره توشه بردارم

گواهی می دهم عزم گذر دارم

گواهی می دهم عزم گذر دارم .

پی نوشت: این شعر بی مانند که متاسفانه نام سراینده اش را نمی دانم توسط

هنرمند بزرگ ایران زمین داریوش عزیز چونان همیشه به بهترین نحو اجرا شده است.

باز هم باید شکرانه به جای آورد که در این بازار هنر فروشان و صدا به مزدانی که نام هنرمند را

دزدیده اند چنین بزرگانی سینه سپر کرده و ترانه ی امید و رهایی سر می دهند.

میتوانید ترانه را از لینک زیر دانلود نمایید.

ترانه ی صبح بهار.

عطر خوش زن غدقن . . .

banoyebidel — Sat, 28 Jul 2007 04:19:18 GMT

با توام

زن ولایت طاعون زده

که اشکهایت را در معبر قصاوت

حراج می کنی

انگشتان بریده مردت را

گوشواره کن

که فصل

فصل اقرار نامردیست

و سوسکهای متفکر

در پشت میزهای قانون

ذکر و تسبیح می گویند

از فریادهای در گلو ماسیده نمی ترسند

سوسکهای متفکر

گیسوان فرشته ی عدالت را جویده اند

و تو

داغدار آبادیهای ملخ زده

که هنوز گریبانت

بوی خنجر و خون می دهد

مگر از نژاد گورکنها بودی

که اینچنین صبور

دلبستگیهایت را

دسته جمعی مدفون می کنی ؟

برده های شب حمام نفت می گیرند

برده های شب در میان انبوه گازها جشن می گیرند

اما تو !

گریه ات نمی گیرد ؟

وقتی در کتاب آیه های دروغین

و نگاه پرسشگر کودکانت

بین اعلامیه ی حقوق بشر

و خلط چرکین

علامت تساوی می گذارند

روزی می آید

که دنیا

به جای قصه ی شب کودکان

هجویه ی حق (( و تو ))

و مرثیه زخمهای ترا

زمزمه خواهد کرد . . .

آهای مسافری که میری به سوی ایران . . .

banoyebidel — Mon, 25 Jun 2007 18:29:18 GMT

مهستی نازنین

این خواننده ی عزیز و مردمی

بانوی ترانه و خاطره

با حسرت دیدار وطن بر دل

در هوای تلخ غربت

چشم از جهان فرو بست.

لعنت بر جنایتکارانی که قومی را از خانه و کاشانه ی خویش بیرون رانده اند.

لعنت بر ظالمانی که ملتی را به گروگان گرفته اند.

لعنت بر اشغالگرانی که ۲۸ سال مردمان این خاک اهورایی را به بند کشیده اند.

لعنت بر شما

که هنرمندان این آب و خاک باید در غربت و با حسرت دیدار وطن جان بسپارند.

مارا چه می شود؟